Κάνω χρόνια ψυχοθεραπεία. Ήταν αναγκαίο. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί τι στο καλό είναι αυτό που κάνει μερικές συζητήσεις με την ψυχολόγο μου ανά διαστήματα να λειτουργούν τόσο καταλυτικά στην ψυχοσύνθεσή μου. Μια ασφαλής απάντηση δε μπορεί να βρεθεί. Υπάρχει ένας "μαγικός" τρόπος με τον οποίο λειτουργεί πολλές φορές η ψυχοθεραπεία. Δεν εμπλέκει ξόρκια ή μάγια, αλλά δε μπορεί να εξηγηθεί με απλούς ή συμβατικούς τρόπους. Η επιστήμη επιχειρεί συχνά να το χωρέσει σε όρους αποδεκτούς και αντικειμενικούς, αλλά η δική μου άποψη είναι ότι αυτό δε θα γίνει ποτέ κατά 100%.
Όταν σκέφτομαι τον τρόπο που σε ωφελεί η θεραπεία, ούτε κι εγώ μπορώ να αντιληφθώ με μια απάντηση μονάχα το γιατί. Κι ας είμαι ψυχολόγος. Τα περισσότερα από όσα κατακτά ένας ψυχολόγος δε μαθαίνονται στα βιβλία του Φρόυντ. Συνήθως τα εντοπίζω σε απλές καθημερινές στιγμές και τα συνδέω στο νου μου. Κι ούτε υπάρχει μια απάντηση μόνο για όλους μας. Ο καθένας προσέρχεται στη θεραπεία, άλλωστε, και με διαφορετικά αιτήματα, διαφορετικούς λόγους. Νομίζω η ψυχοθεραπεία, σε πρωταρχικό επίπεδο, βοηθά μέσω της ανθρώπινης σύνδεσης.
Έχεις ακούσει για τη θεραπευτική συμμαχία; Έχεις ακούσει τα attachments (ασφαλής/ανασφαλής δεσμός; avoidant/anxious/disorganised); Στην ουσία ο/η θεραπευτής/τρια (θα μιλάω αναγκαστικά με το αρσενικό default γένος στη συνέχεια) επιχειρεί να αποτελέσει για εσένα μια ασφαλή φιγούρα, ίσως την πρώτη που είχες ποτέ. Ή απλά την ασφαλέστερη ως τώρα. Μέσω αυτής της θεραπευτικής συμμαχίας, διαμορφώνεται μια ιδιαίτερη σχέση ασφάλειας (αυτός είναι τουλάχιστον ο σκοπός, δεν το κατορθώνουν πάντα οι θεραπευτές). Ο θεραπευτής οφείλει να αποδέχεται άνευ όρων το θεραπευόμενο, να μην τον κρίνει και να παρέχει ένα απόλυτο safe space, ώστε να μπορέσει να ανοικτεί, να εκφραστεί ελεύθερα και να αφεθεί. Έτσι, η σχέση μεταξύ τους είναι καθοριστική για την αλλαγή.
Μέσα σε αυτή την όμορφη σχέση, ο θεραπευτής αντιλαμβάνεται τον τρόπο που σκέφτεται ο θεραπευόμενος/πελάτης και συνήθως ξέρει και πώς να του μιλήσει για να τον κάνει να σκεφτεί. Έτσι, σε περίπτωση που κάτι δεν τον βοηθά στη σκέψη του, παρέχει τον αντίλογο ή παρεμβάσεις που σκοπό έχουν να πυροδοτήσουν σιγά σιγά νέες συνάψεις στον εγκέφαλο. Και ξέρεις τι γίνεται όταν αλλάζουν οι συνάψεις στον εγκέφαλο. Αλλάζει όλη μας η ζωή!
Γενικότερα, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ανά κάποιο διάστημα εκφράζουμε τις σκέψεις μας φωναχτά σε κάποιον τρίτο, λειτουργεί καταλυτικά, ώστε να παρατηρούμε κι εμείς οι ίδιοι τις σκέψεις αυτές. The more you reflect on your own thoughts, the more you listen. Και όταν ακούς και αφουγκράζεσαι τις σκέψεις σου, γίνεται πιο εύκολο και να τις επεξεργαστείς.
Σίγουρα οι φίλοι επιστήμονες μπορούν να βρουν περισσότερους τρόπους που μας ωφελεί η ψυχοθεραπεία, πάντως θεωρώ πως αυτά που σου έγραψα είναι μια καλή αρχή. Αν θες να αλλάξεις κάτι στη ζωή σου η ψυχοθεραπεία είναι ένας τρόπος να το κάνεις. Δεν είναι ο μοναδικός. Όμως συχνά επιταχύνει τη διαδικασία. Πρόσεξε πολύ όμως που πηγαίνεις. Υπάρχουν πολλοί ψυχολόγοι που δεν είναι ικανοί. Ρώτησε στον κύκλο σου για συστάσεις, ψάξε καλά στο ίντερνετ. Θα τα καταφέρεις, πιστεύω σε σένα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου