Η Κολέκτρια ξεκίνησε όσο ήμουν ακόμη καυλωμένη με τον κλάδο της ψυχολογίας. Είχα μόλις αποφοιτήσει. Είχα μόλις ξεκινήσει μια μετεκπαίδευση συνθετικοσυστημικής προσέγγισης. Ονειρευόμουν την, ας πούμε, ασφαλή οδό κάθε ψυχολόγου. Γραφείο. Τι κάνει ένας ψυχολόγος; Γραφείο ανοίγει. Βασικά ήθελα να γίνω ψυχοθεραπεύτρια. Αυτό ήθελα να κάνω μονάχα, γι' αυτό μπήκα στη σχολή, ας πούμε (κάποιοι κακοπροαίρετοι λένε πως μπαίνουμε στη σχολή ενδόμυχα για να διαχειριστούμε όσα έχουμε μέσα μας, κάποιοι πιο κακοπροαίρετοι θα απαντούσαν ότι μας μαθαίνουν μόνο ψυχαναλυτικές έννοιες). Για την άσκηση ψυχοθεραπείας, τέλος πάντων, πήρα το πτυχίο, γι' αυτό συνέχισα τις σπουδές.
Ασφαλής οδός το γραφείο δεν είναι. Αυτό, οι φοιτητές ψυχολογίας και πτυχιούχοι ας το επεξεργαστούν. Για να έχεις επαρκείς σπουδές χρειάζεσαι χρήματα, χρόνο και υπομονή. Για να ανοίξεις γραφείο, ακόμη και σταδιακά, για να βρεις την πολυπόθητη "πελατεία" (συγγνώμη η πολιτική ορθότητα λέει να λέμε "θεραπευόμενους", να βγεις στο κυνήγι θεραπευόμενων, λοιπόν) θέλει ακόμη περισσότερη υπομονή, χρήματα, θέλει πολλά πράγματα που δεν αναλύονται εύκολα. Πρέπει, ρε παιδί μου, να 'σαι και λίγο καλός στην αυτοπροβολή. ΣΤΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ.
Πάντα διατηρούσα μια πιο ιδεαλιστική στάση σε πολλά πράγματα, κι αυτό δε μου 'κανε και πολύ καλό, αλλά ήξερα πως μ' αρέσει ν' ακούω τους ανθρώπους, τσεκ, μ' αρέσει και μπορώ να καταλαβαίνω τους ανθρώπους σε πολλαπλά επίπεδα, τσεκ, έχω ενσυναίσθηση, τσεκ, δίνω καλά insights, τσεκ. Γενικά, κάνω σε πολλά τσεκ. Έχω τα φόντα.
Κάποια στιγμή κατάλαβα, ότι τα φόντα δεν κάνουν τον παπά. Δε θέλω πια να γίνω ψυχοθεραπεύτρια. Στην παρούσα φάση έστω, ποιος ξέρει πως θα ξημερώσει η μέρα του στα 32. Και ξέρω ότι υπάρχουν πολλοί ψυχολόγοι εκεί έξω που ασκούν το έργο του ψυχοθεραπευτή, και φυσικά όχι μόνο ψυχολόγοι, που φυσικά πράττουν τα χείριστα. Καταλαβαίνω ότι στο βωμό του καπιταλισμού δεν υπάρχει και πολύ ελληνικό φιλότιμο. Στα πλαίσια του ηλίθιου ιδεαλισμού μου, σκέφτηκα να έχω.
Χρειάζονται χρόνια, εμπειρία, γνώσεις, σοφία για να ασκήσεις σωστά αυτό το επάγγελμα. Αυτό το γνωρίζω. Οι άνθρωποι που σ' εμπιστεύονται δεν είναι παιχνίδια. Πολλοί ψυχολόγοι/ψυχοθεραπευτές που εκτιμώ μου πρότειναν να μην ξεκινήσω αυτό το απαιτητικό επάγγελμα στα 27.
Υπάρχει πληθώρα επαγγελμάτων ακόμη, λοιπόν, κι εγώ συνεχίζω να αγαπώ τα θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο, όμως μπορείς να κάνεις αυτό και ταυτόχρονα μπορείς να ασκείς κάποιο άλλο επάγγελμα. Το πτυχίο σου δεν καθορίζει την επαγγελματική σου πορεία. Δεν υπάρχει πεπατημένη. Ούτε ασφαλής οδός.
Το ενδιαφέρον μου παραμένει σε θέματα ψυχολογίας και επεκτείνεται. Το ενδιαφέρον μου έχει να κάνει με τον άνθρωπο. Αυτό το blog θα ακολουθήσει τις σκέψεις μου.
Καλά Χριστούγεννα!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου